Jan Paweł II - papież wszystkich ludzi
Artykuł napisany przez panią Leilę Diab, nauczycielkę z J.F. Kennedy High School

Jako Palestynka, która wychowana była na Ziemi Świętej, na terytorium Jeruzalem i w Mieście Pokoju, czuję silne duchowe połączenie z trzema monoteistycznymi religiami świata.
Wyraźnie, Jan Paweł II z namaszczeniem wziął w swe objęcia i położył zasługi we wspólnej pajęczynie wiary i ducha podczas swoich religijnych wędrówek do świętych miejsc w Jeruzalem, Betlejem, Nazarecie i Palestynie.
Jego życzliwość, listość i ludzka obecność oraz duchowe przywództwo czynić będą spustoszenia po jego odejściu.
Był papieżem całego rodzaju ludzkiego. W historii rzymsko-katolickiego papiestwa, papież Jan Paweł II był świętym człowiekiem, który służył ludziom, docierając do serc i dusz każdego żyjącego człowieka, kobiety i dziecka, niezależnie od rasy, religii czy koloru skóry.
W ciągu Jego 26-letniego pontyfikatu, polski papież rozumiał cierpienie ciemiężonych i zachęcał każdego do poszukiwania sprawiedliwości w cichości ducha, śląc jednocześnie przesłanie: “Nie lękajcie się”.
Żaden papież nie podróżował do ponad 129 krajów, by modlić się i pocieszać wszystkie dzieci Stwórcy w okresie wojny, w czasach konfliktu i w czasie pokoju.
Protestował przeciwko wojnie i modlił się o pojednanie.
Jan Paweł II szanował i uznawał wspólnotę duchową wierzeń muzułmanów, chrześcijan i Żydów, i dlatego odczuwał potrzebę utrwalenia światowego dialogu wiary pomiędzy kościołem katolickim i pomiędzy wszystkimi ludźmi dobrej wiary i sumienia.
W roku 2000 odwiedziłam Rzym z nadzieją zobaczenia papieża Jana Pawła II. Kiedy wkroczyłam w duchową atmosferę otaczającą Plan Świętego Piotra, popatrzyłam na okno, w którym pojawiał się i udzialał swojego błogosławieństwa, papież Jan Paweł II. Nawet kiedy papież nie pojawił się w oknie, wielu z nas odczuwało pogodę ducha wypływającą z samego faktu, że byliśmy w Watykanie. Przez moment pohamowałam swój pęd i patrząc na “papieskie okno” pozorowałam, jakby papież tam był. Niemniej jednak to było doświadczenie duchowego pomazania, jedyne, którego nigdy nie zapomnę.
Pamiętam pierwszą wizytę papieża w Betlejem w 2000 r., roku milenijnym. Papież Jan Paweł II modlił się za Palestyńczyków i pokój dla mieszkańców Izraela, i silnie popierał 181 rezolucję Organizacji Narodów Zjednoczonych, w której namawiał do podziału miasta Jeruzalem i ostatecznie wzywał do uznania Jeruzalem jako międzynarodowego miasta pokoju. Świat pozostawał w centrum uwagi, był latarnią pokazującą drogę nadziei cierpiącym i nędzarzom świata. Żydzi, chrześcijanie, muzułmanie, ludzie Biblii witali go z otwartymi ramionami. Udzielał nam się dar duchowej mądrości, współczucia i nadziei, nadziei, która ostatecznie powinna prowadzić do zakończenia ludzkiego cierpienia, wojny i konfliktów na świecie, jak i ogólnego palestyńsko-izraelskiego pokoju na Środkowym Wschodzie.
Kiedy Jego Świątobliwość, papież Jan Paweł II zaszczycił swoją osobą Ziemię Świętą w 2000 roku, klęknął i ucałował ziemię, na której przyszedł na świat Jezus. Jego święta misja w Jeruzalem i Beltejem miała na celu niesienie sprawiedliwości i pokoju dla całej ludzkości. Podróże Jana Pawła II do wielu krajów, terenów konfliktu były motywowane szczerą wiarą. Poprzez czujne oczy i pod kierownictwem Wszechmogącego Stworzyciela papież Jan Paweł II błogosławił nam miłością skierowaną do całego rodzaju ludzkiego. W czasie Jego 26-letniej posługi Bogu zasypywał nas swoimi błogosławieństwami, wiarą i przeświadczeniem pójścia w ślady Pana. Papież Jan Paweł II pozostawił nas z odnowioną nadzieją na jutrzejszą tęczę. Niech spoczywa w pokoju i zamieszkuje w niebiańskim ogrodzie. Chcę wyrazić wdzięczność Wszechmocnemu za instrumentalne przewodzenie jego świątobliwości, synowi Polski, za szerzenie boskiego słowa miłości, nadziei, mądrości, pokory i miłosierdzia w stosunku do całej ludzkości. Był niezwykłym papieżem, który na zawsze pozostanie papieżem wszystkich ludzi.
Pragnę przesłać z głębi serca płynące kondolencje dla społeczności chrześcijańskiej i dumnych z Niego Polaków.

Amen.