“Wstał przeniknął skalne mury - Bóg Natury, Alleluja!

Żyjemy w radosnym okresie wielkanocnym zdominowanym przez cud największy Chrystusa - przez Jego Zmartwychwstanie. Ciągle słyszymy radosne Alleluja. Tak było w I wieku i tak jest teraz na początku XXI wieku. Dlaczego?
I. Zmartwychwstały Chrystus ma zupełnie inne cechy. Dopóki Jezus żył w swoim ludzkim ciele, to patrząc na zewnątrz, był człowiekiem takim jak inni. Ludzie nawiązywail z Nim kontakt w taki sam sposób, w jaki zwykli to czynić z innymi. Dlatego też mógł On zgromadzić wokół siebie grupę przyjaciół. Choć Jezus już wówczas, jako odwieczne Słowo Ojca był zasadniczą podstawą stworzenia - jak pisze św. Jan - wszystko przez Niego się stało (J 1,3) nie było to jednak widoczne w Jego ziemskiej, historycznej postaci. Dopóki ziarno nie wpadnie w ziemię i nie obumrze, zostanie tylko samo (J12,24).
II. Jednak kiedy ziarno obumarło, ograniczoność ziemskiej postaci Jezusa została przerwana. Jego ludzka natura została uwielbiona. Odtąd Jezus to Kyrios - Pan. Ludzką naturę Chrystusa prześwietla chwała Jego Boskości. Nie jest już zamknięty w swej ludzkiej postaci, ale w niej i poprzez nią komunikuje się z ludźmi i całym kosmosem. Zmartwychwstały Jezus napełnia całe uniwersum. Staje się centralnym punktem świata, kosmicznym, wszystko obejmującym Panem (gr. Kyrios).
Chrystus nie pozostawił nas samych. Przeciwnie, On wszedł w uniwersalną obecność. Gdziekolwiek się zwrócisz, spotkasz Go. Nie można uniknąć Jego obecności.
Ośmioletnia dziewczynka kiedyś napisała taki wiersz:
Bóg w niebie, Bóg na ziemi, wszędzie Bóg.
Bóg tu i Bóg tam, On Bóg...
jest wszędzie, wszędzie, wszędzie (Teresa)
Chrystus jest Królem całego stworzenia i naszym Królem. Jezu, jesteś Królem. Dlatego tak żarliwie i głośno śpiewamy w naszych świątyniach, wyznając naszą wiarę: “Wstał przeniknął skalne mury - Bóg Natury, Alleluja!”

Opracował Jan Darłak