“Jezu ufam Tobie”
Głos siostry Faustyny
Wspomnienie o polskiej świętej w 100 rocznicę Jej urodzin (1905-1938)

I. Święta Faustyna Kowalska, znana dziś w całym świecie apostołka Miłosierdzia Bożego, zaliczana jest przez teologów do grona wybitnych mistyków Kościoła. Przyszła na świat 25 sierpnia 1905 r. jako trzecie z dziesięciorga dzieci w biednej i pobożnej rodzinie chłopskiej we wsi Głowiec (obecnie woj. wielkopolskie). Na chrzcie św. otrzymała imię Helena - kościół parafialny w Świnicach Wareckich. Od dzieciństwa odznaczała się pobożnością, umiłowaniem modlitwy, pracowitością i posłuszeństwem oraz wielką wrażliwością na ludzkie biedy. Do szkoły chodziła niecałe trzy lata. Jako 16-letnia dziewczyna opuściła rodzinny dom, by na służbie w Aleksandrowie i Łodzi zarobić na własne utrzymanie i pomóc rodzicom. Głos powołania odczuwała w swej duszy już od siódmego roku życia, ale rodzice nie zgodzili się na jej wstąpienie do klasztoru. Pukała do wielu furt zakonnych, ale nigdzie jej nie przyjęto. 1 sierpnia 1925 r. przekroczyła próg klauzury w klasztorze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Warszawie, przy ulicy Żytniej.
W Zgromadzeniu otrzymała imię siostra Maria Faustyna. Nowicjat odbyła w Krakowie (Łagiewniki) i tam w obecności bpa Stanisława Rosponda złożyła pierwsze, a po 5 latach wieczyste śluby zakonne: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa.
Pracowała w kilku domach Zgromadzenia, najdłużej w Krakowie, Płocku i Wilnie, pełniąc obowiązki kucharki, ogrodniczki i furtianki. Należała do tzw. II chóru.
Na zewnątrz nic nie zdradzało jej niezwykle bogatego życia mistycznego. Głębię jej życia duchowego odsłania Dzienniczek. Uważna lektura tych zapisków daje obraz wysokiego stopnia zjednoczenia jej duszy z Bogiem, jej wysiłków i zmagań na drodze ku chrześcijańskiej doskonałości. Pragnęła być świętą i nią została. Zmarła w Krakowie 5 października 1938 r. (tam pochowana - Łagiewniki).

II. Posłannictwo siostry Faustyny

Krótko mówiąc polega na przypomnieniu od wiecznie znanej, ale zapomnianej prawdy wiary o miłości miłosiernej Boga do człowieka i na przekazaniu nowych form kultu Miłosierdzia Bożego, którego praktyka ma doprowadzić do odrodzenia życia religijnego w duchu chrześcijańskiej ufności i miłosierdzia.
“Dzienniczek siostry Faustyny” pisany w ciągu ostatnich 4 lat jej życia na wyraźne żądanie Pana Jezusa, jest formą pamiętnika, w którym autorka na bieżąco i retrospektywnie notowała przede wszystkim “zetknięcia” swej duszy z Bogiem. Aby z tych zapisków wyciągnąć to, co należy do istoty jej posłannictwa, potrzebna była naukowa ich analiza, której dokonał znany i ceniony teolog krakowski, ksiądz prof. Ignacy Różycki. Skrót tej pracy mieści się w referacie pt. “Miłosierdzie Boże. Zasadnicze rysy nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego”.
W świetle tego opracowania wszystkie wcześniejsze publikacje na temat nabożeństwa do MB przekazanego przez siostrę Faustynę zawierają tylko pewne jej elementy, a czasem podnoszą sprawy dla niego nieistotne, np. eksponują litanię lub nowennę, pomijając Godzinę Miłosierdzia. Podkreśla to również ks. Różycki, pisząc: “Zanim zapoznamy się z konkretnymi postaciami do MB, należy zwrócić uwagę na to, że nie ma wśród nich znanych i ulubionych nowenn ani litanii.

III. Ksiądz Różycki wymienia pięć postaci Nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego. Oto one:
1. Obraz Jezusa Miłosiernego (wizja 22 luty 1931 r.)
2. Święto Miłosierdzia Bożego - I niedziela po Wielkanocy
3. Koronka do Miłosierdzia Bożego (Wilno 1935 r.)
4. Godzina Miłosierdzia (trzecia godzina, Kraków 1937 r.)
5. Szerzenie czci Miłosierdzia - “Dusze, które szerzą cześć miłosierdzia mojego, osłaniam je przez całe życie, jak czuła matka swe niemowlę, a w godzinę śmierci nie będę im Sędzią, ale miłosiernym Zbawicielem” (Dzienniczek, 1075).
Chrystus pragnie aby Jego czciciele wykonali w ciągu dnia przynajmniej jeden akt miłości bliźniego. Przykład takiego apostolstwa dawała w swoim życiu s. Faustyna.
Miłosierdzie zwyciężyło sprawiedliwość. Posłannictwo s. Faustyny (pierwszej polskiej świętej) znajduje głębokie uzasadnienie w Piśmie Świętym i dokumentach Kościoła, zwłaszcza znakomicie koresponduje z encykliką Ojca Świętego Jana Pawła II: Dives in misericorida (Bóg bogaty w miłosierdzie). Z wiarą i ufnością często powtarzajmy:
Jezu ufam Tobie!

Opracował Jan H. Darłak