Harmonia między człowiekiem zewnętrznym a wewnętrznym

I. Trzy rzeczy określają i znamionują życie chrześcijanina: działanie, słowo, myślenie. Wśród nich pierwsze miejsce zajmuje myślenie. Na drugim miejscu jest słowo, które odsłania i wyraża myśl zaistniałą i ukształtowaną w duszy. Po myśleniu i mówieniu następuje działanie wprowadzające w czyn powstały w umyśle zamiar. Kiedy zatem pod wpływem różnych okoliczności działamy, myślimy albo mówimy, trzeba aby każde nasze słowo, czyn i myśl były zgodne z tym wszystkim, co oznacza imię Chrystus, abyśmy nic takiego nie myśleli, mówili albo czynili, co mogłoby nas oddalić od tego tak bardzo wzniosłego wzoru. Kto więc otrzymał zaszczytne imię Chrystusa, powinien pilnie badać wszystkie swe myśli, słowa, czyny i osądzać, czy zmierzają one do Chrystusa, czy też oddalają się od Niego. W różny sposób można przeprowadzić tak doniosłą ocenę.
II. Cokolwiek wykonuje się, wypowiada lub zamyśla pod wpływem namiętności, z pewnością nie godzi się z Chrystusem. Raczej nosi znamię oraz rysy przeciwnika, który pogrąża perły ducha w błocie namiętności, aby przyćmić i usunąć blask kosztownego kamienia. Wszystko zaś, co jest czyste i wolne od jakiegokolwiek niewłaściwego pożądania, zwraca się ku Twórcy i Początkowi duchowego pokoju, którym jest Chrystus. Kto od Niego czerpie, jakby z czystego i nieskażonego źródła myśli i uczucia serca, osiąga takie podobieństwo względem swego wzoru i początku, jakie istnieje pomiędzy wodą ze źródła a tą, która płynie w strumieniu albo rozbłyskuje w amforze.
III. Nieskażoność zatem, która się znajduje w Chrystusie i w naszych sercach, jest ta sama. Tamta jednak, to jest Chrystusa, znajduje się w swym źródle, nasza zaś stamtąd pochodzi i ku nam płynie niosąc ze sobą właściwe wskazania na życie. Kiedy owe wskazania pochodzące od Chrystusa kierują życiem w prawości i ładzie i prowadzą je, wówczas następuje zgodność i harmonia między człowiekiem zewnętrznym a wewnętrznym.
W moim więc przekonaniu doskonałość chrześcijańska polega na tym, abyśmy nosząc imię Chrystusa, wyrazili w naszych myślach, słowach i czynach wszystko, co imię to oznacza.

Święty Grzegorz z Nyssy, Traktat “O doskonałości chrześcijańskiej”
Z cyklu: Nauczanie Kościoła

Wybrał: J. Darłak

***

Wyznanie Papieża Pawła VI

Całemu światu głosimy Chrystusa

“W czynieniu dobrze nie ustawajmy, bo gdy pora nadejdzie, będziemy zbierać plony, jeżeli w pracy nie ustaniemy. A zatem, dopóki mamy czas, czynimy dobrze wszystkim, a zwłaszcza naszym braciom w wierze.” (List do Galatów 6, 9-10).
I. Św. Paweł powiada: “Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii”. Od Niego bowiem, od samego Chrystusa otrzymałem to polecenie. Jestem apostołem, jestem świadkiem. Im odleglejszy cel, im trudniejsze zadanie, tym gorętsza jest “miłość, która przynagla nas”. Mam obowiązek głosić Jego imię: Jezus jest “Chrystusem, Synem Boga żywego”. On to objawił nam niewidzialnego Boga. “On jest pierworodnym wobec wszelkiego stworzenia, w Nim wszystko istnieje”. On Nauczycielem ludzi o Odkupicielem; dla nas narodził się, umarł i zmartwychwstał. On jest ośrodkiem dziejów świata. (Por. I Encyklika Jana Pawła II). On zna nas i miłuje. On towarzyszem i przyjacielem w życiu, mąż boleści i nadziei. On przyjdzie pononie, aby być naszym Sędzią oraz - jak ufamy - wiekuistą pełnią życia i naszym szczęściem.
II. Obym nigdy nie przestał o Nim mówić: On jest światłem, On prawdą, owszem, “drogą, prawdą i życiem”. On chlebem i źródłem wody żywej: zaspokaja głód i gasi pragnienie. On pasterzem, przewodnikiem, wzorem, naszeą pociechą i bratem. Tak jak my, owszem, bardziej niż my, był zapomniany, ubogi, pogardzany, utrudzony, prześladowany, doznający cierpień. (Tu przywołuję film Gibsona pt. “Pasja”, który obiegł cały świat - J.D.). Dla nas przemawiał, czynił cuda (np. rozmnożenie chleba, wskrzeszenie Łazarza, córki Jaira czy uciszenie burzy na morzu). Założył nowe Królestwo (prawdy, miłości, sprawiedliwości i pokoju), w którym ubodzy są błogosławieni, gdzie pokój jet podstawą życia wspólnotowego, gdzie ci, którzy są czystego serca i którzy płaczą, będą wywyższeni i pocieszeni, gdzie łaknący sprawiedliwości będą nasyceni, gdzie grzesznicy mogą uzyskać przebaczenie, gdzie wszyscy są sobie braćmi.
III. Oto Jezus Chrystus, o którym już słyszeliście, owszem, większość z was należy do Niego, bo jesteście chrześcijanami. Wam przeto, o chrześcijanie, powtarzam Jego imię, do wszystkich zaś ludzi wołam: Jezus Chrystus jest początkiem i końcem, alfą i omegą”. (Por. Apokalipsa Św. Jana).
Królem nowego świata, tajemnym i ostatecznym wyjaśnieniem naszego losu i dziejów ludzkości. On jest Pośrednikiem, jakby mostem, między niebem a ziemią. On jest Synem Człowieczym w najpełniejszy i najdoskonalszy sposób, ponieważ jest Synem Boga, odwiecznym nieskończonym oraz Synem Marii, błogosławionej między niewiastami Jego Matki wedłu ciała i naszej Matki przez łączność z Duchem Ciała Mistycznego (Kościoła). Ew. wg Św. Jana.
Jezus Chrystus! Pamiętajcie: Jego to głosimy wam na wieczność, chcemy, by imię Jego rozbrzmiewalo aż po krańce świata i na wieki wieków.

Papież Paweł VI - Homilia wygłoszona w Manilii na Filipinach 29 listopada 1970 r. AAS.

Opracował Jan Darłak

Radość złota...

... jak dojrzałe ziarno pszenicy
zebrane z kłosów kołysanych wiatrem.
Radość szczera i niewinna,
jak uśmiech dziecka.
Ożywia swym blaskiem wszystko,
co ogarnie swymi promykami.
Bo radość to słoneczny kolor życia.

Im bardziej wyszukany i delikatny
jest kwiat radości,
tym czulsza powinna być ręka,
która go zrywa. (Samuel Taylor Coleridge)

Małgorzata Stolarska “Kolory życia” SKV - Edition, Lahr, Niemcy 1997

wybrał: J. Darłak


****

Człowiek żyje na chwałę Boga
Nauka świętego Ireneusza (II wiek)
Ireneusz urodził się około roku 130 w Smyrnie, gdzie był uczniem świętego Polikarpa, biskupa tego miasta. Wiedziony duchem apostolskim udał się do Galii (dzisiejsza Francja - “prima filie Ecclesiae” - pierwszej córy Kościoła -J.D.). Po roku 177 został biskupem Lyonu. W swoich pismach teologicznych i apololgeotycznych bronił wiary katolickiej przeciw błędom gnostyków. Jego fundametalne dzieło to apologia pt. “Contra heresaes” - “Przeciw herezjom”. Jak podaje tradycja, poniósł śmierć męczeńską około roju 200. Biskup i męczennik (BM).

Księga 4
I. Majestat Boga ożywia. Ci zatem, którzy oglądają Boga, otrzymują życie. Niewypowiedziany, niepojęty i niewidzialny Bóg pozwala się ludziom zobaczyć, zrozumieć i pojąć dlatego, aby dać życie przyjmującym Go i oglądającym. Nie ma życia bez życia pochodzącego do Boga. Albowiem życie w swej istocie polega na uczestnictwie w Bogu. Uczestnictwo to jest oglądaniem Boga i radością z powodu Jego dobroci. Ludzie więc będą oglądać Boga, aby żyć. Dzięki temu oglądowi stają się nieśmiertelni i wznoszą się ku bogu.
Jak już mówiłem wcześniej, prorocy zapowiadali, iż Boga będą oglądać ci, którzy mają Jego Ducha i stale oczekują jego nadejścia. W Księdze Powtórzonego Prawa (ST) Mojżesz powiada: “W owym dniu ujrzymy, albowiem Bóg przemówi do człowieka, a on pozostanie żywym”. II. Ten, który sprawia wszystko we wszystkim, w potędze i Majestacie jest niewidzialny i niewypowiedziany dla swoich stworzeń. Nie jest wszakże nieznany. Wszyscy bowiem poznają przez Słowo, że jeden jest Bóg Ojciec, który podtrzymuje wszystko i wszystkiemu daje istnienie, jak to jest napisane w Ewangelii: “Boga nikt nigdy nie widział. Jednorodzony Syn, który jest w łonie Ojca, o Nim pouczył”. Tak więc od samego początku Syn objawia Ojca, ponieważ od początku jest z Ojcem. On to dał ludziom we właściwym czasie i dla ich pożytku czy to widzenia prorockie, czy różnorodność charyzmatów, swe urzędy, a także uwielbienie Ojca, wszystko w zgodnej harmonii i ładzie.
Gdzie bowiem ład, tam i harmonia: gdzie zaś harmonia, tam odpowiedni na wszystko czas; gdzie zaś odpowiedni czas, tam pożytek.
III. Tak więc Słowo stało się szafarzem łask Ojca dla dobra ludzi (pro bona populi). Dla nich dokonało tylu dzieł. (Jezus Chrystus). Ono ukazało Boga ludziom, a człowieka przedstawiło Bogu. Zachowało niewidzialność Ojca, aby człowiek nie lekceważył Boga i miał cel swoich pragnień.
Ukazało zarazem różnymi sposobami Boga człowiekowi, aby jako zupełnie pozbawiony Boga nie przestał w ogóle istnieć.
Albowiem człowiek żyje na chwałę Boga, a życiem człowieka jest oglądanie Boga. Jeśli zatem objawienie się Boga poprzez dzieło stworzenia dało życie wszystkim istotom na ziemi, o ileż bardziej objawienie się Boga w Słowie daje życie tym, którzy oglądają Boga.
Święty Ireneusz BM, traktat “Contra heresaes” - Przeciw herezjom (Księga 4, 20, 5-).

Z cyklu: Nauczanie Kościoła

opracował Jan Darłak


Nadzieja zielona...

... prowadź nas przed siebie,
nadając bieg naszemu życiu,
tak jak górskie kaskady
prowadzą rwący strumyk od źródła.

Nadzieja nieustanna -
maluje swą barwą nasze losy,
byśmy nie ustawali drodze nawet wtedy,
gdy nie jest ona prosta, ani łatwa.

Nadzieja to matka tych,
którzy nie boją się rzucać myśli
w daleką przyszłość (Ludwik Hirszweld)

“Kolory życia” - Małgorzata Stolarska, 1997.

Wybrał J.D.